Pierwsze powojenne lata to czas ogromnej determinacji. Do Wrocławia przybywali lekarze i naukowcy z różnych stron Polski, często z Kresów Wschodnich – ze Lwowa, Wilna czy Stanisławowa. To oni tworzyli fundamenty polskiej służby zdrowia w mieście. Już w 1945 roku wznowiła działalność uczelnia medyczna – początkowo jako Wydział Lekarski Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej, a od 1950 roku jako samodzielna Akademia Medyczna (dziś: Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich).

Szpitale we Wrocławiu funkcjonowały w prowizorycznych warunkach, brakowało sprzętu i leków, ale nie brakowało zapału. Odbudowywano Kliniki przy ulicy Chałubińskiego, ul. Curie-Skłodowskiej oraz w rejonie placu Grunwaldzkiego. W tych murach rodziła się powojenna wrocławska szkoła medyczna.

Najważniejszą postacią tego okresu był prof. Ludwik Hirszfeld – światowej sławy bakteriolog i immunolog, organizator życia naukowego i współtwórca powojennego Wydziału Lekarskiego. Jego autorytet naukowy i moralny wyznaczył kierunek rozwoju całego środowiska medycznego miasta. Istotną rolę odegrał prof. Zygmunt Albert, pierwszy rektor Akademii Medycznej we Wrocławiu, który stworzył fundamenty organizacyjne i dydaktyczne uczelni.

Wśród pionierów znaleźli się także wybitni klinicyści i chirurdzy, m.in. prof. Wiktor Bross, prof. Zdzisław Wiktor czy prof. Antoni Aroński, którzy odbudowywali szpitale, zakładali kliniki i kształcili pierwsze powojenne pokolenia lekarzy. Dzięki tej pracy Wrocław szybko stał się ważnym ośrodkiem chirurgii, interny i badań klinicznych.

Lata 50. i 60. XX wieku przyniosły intensywny rozwój. Wrocław stał się ważnym ośrodkiem badań naukowych, kształcenia lekarzy oraz wdrażania nowych metod leczenia. Powstawały kolejne specjalistyczne kliniki, rozwijała się chirurgia, kardiologia, neurologia i pediatria. Wrocławscy lekarze coraz częściej zaznaczali swoją obecność na arenie ogólnopolskiej i międzynarodowej. To także czas, gdy medycyna zaczęła korzystać z postępu technologicznego – nowoczesnej diagnostyki, aparatury endoskopowej czy pierwszych laboratoriów specjalistycznych. Szpitale przestawały być wyłącznie miejscami leczenia, a stawały się również centrami badań i innowacji.

Po 1989 roku wrocławska medycyna weszła w nowy etap. Zmiany ustrojowe, otwarcie na świat i dostęp do nowoczesnych technologii znacząco przyspieszyły rozwój. Akademia Medyczna, dziś Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich, zyskała międzynarodowe znaczenie, przyciągając studentów i naukowców z całego świata.

Symbolem nowoczesności stały się wielospecjalistyczne centra, takie jak Uniwersytecki Szpital Kliniczny przy ulicy Borowskiej uruchomiony w 2007 roku – jeden z najnowocześniejszych obiektów medycznych w Polsce. Rozwijają się transplantologia, onkologia, medycyna ratunkowa i telemedycyna, a wrocławscy lekarze uczestniczą w pionierskich procedurach i badaniach klinicznych.

Gościem programu jest lekarz chirurg prof. dr n. med. Zygmunt Grzebieniak – emerytowany nauczyciel akademicki, były Dziekan Wydziału Lekarskiego i Prorektor ds. Dydaktyki Akademii Medycznej we Wrocławiu.

Emisja 15 stycznia po godz. 20:00.

Posłuchaj:

Komentarza udzielił również historyk z Centrum Historii Zajezdnia we Wrocławiu.

Fot. Radio Rodzina / Pamiątki i nagrody prof. Z. Grzebieniaka za osiągnięcia