Praca może dawać poczucie sensu, sprawczości i bycia potrzebnym. Może też przytłoczyć presją, tempem i niepewnością. Czy zatem praca leczy? Rozmawiamy o tym z dr Agatą Krasowską z Zakładu Socjologii Pracy i Gospodarki Instytutu Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego, autorką książki „Praca (nie) leczy. Narracje biograficzne osób doświadczających kryzysów psychicznych”.

Zaczynamy od początku, czyli od genezy książki. Pytamy, skąd wziął się na nią pomysł i dlaczego właśnie praca oraz jej znaczenie w życiu osób doświadczających kryzysów psychicznych stały się przedmiotem badań naszej gościni. Wyjaśniamy też podstawowe pojęcie: czym jest kryzys psychiczny.

Już sam tytuł książki sygnalizuje napięcie. Praca może pomagać, ale może też nie pomagać, a nawet szkodzić. Zastanawiamy się, od czego zależy to, jak wpływa ona na dobrostan psychiczny człowieka.

Sporo miejsca poświęcamy historii. Rozmawiamy o tym, skąd wzięło się przekonanie o leczniczej mocy pracy, jakie są źródła tej idei i kiedy zaczęto świadomie wykorzystywać ją jako element terapii.

W książce dr Krasowskiej kluczową rolę odgrywają narracje biograficzne. Rozmawiamy o tym, czego uczą nas historie konkretnych ludzi i ich doświadczenia z pracą, a czego nie pokażą statystyki ani badania ilościowe.

Pytamy również o teraźniejszość. Jaką rolę praca może dziś pełnić jako narzędzie terapeutyczne? Czy liczy się sama aktywność, czy także poczucie sensu, sprawczości, przynależności i bycia potrzebnym?

Na koniec prosimy naszą gościnię o wskazanie jednej rzeczy, którą warto zmienić w myśleniu o pracy osób doświadczających kryzysów psychicznych.

POSŁUCHAJ:

Audycja powstaje we współpracy z Uniwersytetem Wrocławskim.

Rozmawia Łukasz Ligorowski.