Wspomnienie św. Jadwigi Śląskiej przypada na 16 października. Choć znana przede wszystkim jako święta i dobrodziejka ubogich, była również matką, której życie naznaczone było zarówno wielką miłością, jak i głębokim cierpieniem. Choć z pochodzenia była Niemką, pokochała Polaków, a także tych najuboższych i tych, którzy potrzebowali pomocy. Czego dziś może uczyć nas ta postać?
– Św. Jadwiga to kobieta, która przełamywała swojego rodzaju konwenanse społeczne – zaznacza ks. Łukasz Romańczuk, przewodnik grupy XIV podczas Pieszej Pielgrzymki Wrocławskiej.
– To, co jest ważne myślę w dzisiejszych czasach, że my tak oczekujemy ciągle czegoś w zamian. Natomiast Jadwiga pokazuje nam Ewangelię. Taką prawdziwą Ewangelię, kiedy daje siebie właśnie w tym wymiarze służby.
Z kolei, ks. Tomasz Płukarski – główny przewodnik Pieszej Pielgrzymki Wrocławskiej uczy się od tej świętej mądrości życiowej.
Postać wspominanej dziś świętej dała przykład pojednania. Co więcej, daje go do dziś. O czym mówią ks. Tomasz Płukarski i ks. Łukasz Romańczuk.
Św. Jadwiga Śląska związana jest nie tylko z Trzebnicą, ale też i z Wrocławiem. To właśnie w stolicy Dolnego Śląska można zobaczyć relikty zamku, w którym mieszkała święta wraz ze swoim mężem oraz ich następcy. Pozostałości budowli znajdują się na terenie Domu Notre Dame przy ul. św. Marcina 12. Kamil Krawczyk, przewodnik po Piastowskiej Pieczęci (czyli reliktach pierwszego zamku piastowskiego) opowiada w jaki sposób św. Jadwiga jest związana z tym miejscem.
16 października to również wyjątkowa data w historii Polski. Tego dnia, w 1878 roku, na Stolicę Piotrową został wybrany pierwszy Polak – Karol Wojtyła. Papież ten niejednokrotnie w swoich słowach odnosił się do postawy św. Jadwigi Śląskiej.
Od śmierci św. Jadwigi minęło już około 800 lat. Jej postać jednak w dalszym ciągu może stanowić wzór do naśladowania dla ludzi żyjących w XXI w.
Św. Jadwiga Śląska dzięki swoim czynom już za życia była uznawana za świętą. 26 marca 1267 papież Klemens IV w kościele dominikanów w Viterbo dokonał kanonizacji Jadwigi, którą zaczęto czcić jako patronkę Śląska i całej Polski. Do czasów Jana Pawła II była jedyną kanonizowaną kobietą żyjącą na ziemiach polskich.
Poznaj lepiej postać św. Jadwigi Śląskiej jako matki!
Św. Jadwiga Śląska
Urodziła się w okresie 1174/1178 r. Pochodziła z bawarskiego rodu szlacheckiego. Pomiędzy rokiem 1186 a 1190 poślubiła księcia Śląska Henryka I Brodatego.
Jadwiga Śląska prowadziła działalność dobroczynną, zajmowała się chorymi i wspierała ubogich. Odegrała ogromną rolę przy zakładaniu szpitala Świętego Ducha we Wrocławiu (1217 r.). Stałą opiekę nad chorymi powierzyła augustianom. W sposób szczególny poświęciła się innej fundacji – szpitalowi trędowatych kobiet w Środzie Śląskiej (1230 r.). Założyła wędrowny szpital, dzięki któremu medycy docierali do najbardziej zagubionych w puszczy miejscowości, udzielając pomocy wszystkim potrzebującym.
Z jej inicjatywy powstało we Wrocławiu hospicjum. Zakładała także kuchnie polowe dla biednych, utrzymywała na swoim dworze 13 kalekich osób (liczba miała przypominać Jezusa i 12 Apostołów), spotkanych podczas objazdu księstwa. W swoich posiadłościach obniżała chłopom daniny i gromadziła zapasy żywności wykorzystane następnie w czasach głodu i powodzi. Jej wysiłki zdecydowanie przekraczały to, co dziś nazywamy działalnością charytatywną. Była to raczej przemyślana społeczna polityka mądrej, wykształconej kobiety, która troszczyła się o wspólne dobro społeczności, w której żyła.
26 marca 1267 papież Klemens IV w kościele dominikanów w Viterbo dokonał kanonizacji Jadwigi, którą zaczęto czcić jako patronkę Śląska i całej Polski. Do czasów Jana Pawła II była jedyną kanonizowaną kobietą żyjącą na ziemiach polskich.
W 750 . rocznicę jej kanonizacji, czyli w 2017 roku Sejmik Województwa Dolnośląskiego uhonorował św. Jadwigę Śląską tytułem Honorowej Obywatelki Dolnego Śląska „Civi Honorario”. Jest ona również patronką Dolnego Śląska.