– To opowieść o granicach wytrzymałości, ambicji i desperacji – zarówno fizycznej, jak i psychicznej – mówi Piotr Soroka, specjalista ds. programowych Wrocławskiego Teatru Pantomimy.

„Ludzie, którzy biorą udział w maratonie tanecznym to ludzie zdeterminowani, którzy nie mają nic do stracenia, to ludzie, którzy gotowi są na bardzo wiele, by przetrwać, by ścigać własne marzenia. Los ludzi, których dotknęły skutki Wielkiego Kryzysu, a to przecież punkt wyjścia powieści Horace’a McCoya, wydał mi się podobny do losu ludzi z reportażu „Nomadland” Jessicy Bruder, którzy po recesji w 2007-2009 przyjęli przejściowy tryb życia, podróżując po Stanach Zjednoczonych w poszukiwaniu pracy sezonowej. Motywacje ludzi w momentach kryzysów są podobne.” – Radosław Rychcik – reżyser spektaklu.

Rzecz dzieje się w latach 30-tych w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Ofiary kryzysu finansowego tańczą w konkursie tanecznym, w którym główną nagrodą jest duża suma pieniędzy. To opowieść o biedzie, głodzie, pieniądzu i walce o przetrwanie.

To również opowieść o determinacji, marzeniach, nadziejach i wytrwałości. To historia o złudzeniach i ich utracie, to historia o tym, że w człowieku coś pęka, coś się łamie i nie można tego poskładać.

Bohaterowie tej opowieści są pierwowzorami bohaterów głośnego reportażu Jessicy Bruder „Nomadland”, którzy po recesji w 2007-2009 roku przyjęli przejściowy tryb życia, podróżując po Stanach Zjednoczonych w poszukiwaniu pracy sezonowej. Sprzedają domy, bo nie mogą ich już utrzymać, przesiadają się do kamperów, przyczep, vanów i ruszają w drogę. Wielki Kryzys lat 1929-39 i kryzys finansowy lat 2007-2009 wymuszają na ludziach podobne zachowania. Są gotowi na wszystko, by walczyć o swoje marzenia. Są gotowi na wszystko, bo walczą o przetrwanie.

Mat. Pras. /Inf. Wł.

Artykuł „Czyż nie dobija się koni?” na zakończenie sezonu we Wrocławskim Teatrze Pantomimy pochodzi z serwisu Radio Rodzina.

Przedstawienie realizowane jest w konwencji mini serialu teatralnego. Trzyodcinkowy serial teatralny reżyserują Olga Grzelak, Błażej Peszek i Piotr Soroka.

„Ballady i romanse” to teatralna realizacja mickiewiczowskich ballad w konwencji pantomimy zespołowej i próba przeniesienia ich na język teatru ruchu. Niezwykle duży potencjał pantomimiczny tkwiący w „Balladach…”, czyli mocne i wyraziste postaci, tajemniczość, fantastyka i groza, są doskonałym pretekstem do ich realizacji w formie pantomimy zespołowej, teatru ruchu, czy podjęcia zabawy ze słowem. Trzech reżyserów – Olga Grzelak, Błażej Peszek i Piotr Soroka – przygotują po jednej części przedstawienia, tzw. odcinku, który pozwoli na prezentację różnorodnych sposobów odczytania i przeniesienia na scenę idei romantycznych.

W przedstawieniu usłyszymy muzykę na żywo w wykonaniu wrocławskich muzyków Magdy Pasierskiej i Szymona Tomczyka.

Przedstawienie dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury oraz z budżetu Województwa Dolnośląskiego.

„Ballady i romanse”

odc. 1 „Romantyczność”

reżyseria: Piotr Soroka

muzyka: Magda Pasierska, Szymon Tomczyk

scenografia: Anna Oramus

obsada: Agnieszka Dziewa, Eloy Moreno Gallego

odc. 2 „Świteź”

reżyseria: Olga Grzelak

choreografia: Oskar Malinowski

muzyka: Magda Pasierska, Szymon Tomczyk

scenografia: Anna Oramus

obsada: Agnieszka Kulińska, Sandra Kromer-Gorzelewska, Anna Nabiałkowska, Artur Borkowski, Jan Kochanowski, Krzysztof Szczepańczyk

odc. 3 „Lilije”

reżyseria: Błażej Peszek

muzyka: Magda Pasierska, Szymon Tomczyk

scenografia: Anna Oramus

obsada: Izabela Cześniewicz, Artur Borkowski, Mariusz Sikorski

Premiera:  20 października 2022, Centrum Sztuk Performatywnych PIEKARNIA

Kolejne przedstawienia: 21-23 października 2022

mat. pras. Wrocławskiego Teatru Pantomimy

Artykuł „Ballady i romanse” we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego pochodzi z serwisu Radio Rodzina.