Liban pozostaje jednym z nielicznych krajów Bliskiego Wschodu, gdzie obok siebie funkcjonują społeczności chrześcijańskie, sunnickie i szyickie. Mateusz Diduszko z Pomocy Kościołowi w Potrzebie, zaznacza, że mimo istniejących podziałów religijnych kraj przez lata był symbolem współistnienia różnych wyznań.

Obecnie sytuację mieszkańców pogarsza trwający konflikt pomiędzy Hezbollahem a Izraelem. Skutki działań wojennych odczuwalne są szczególnie na południu kraju oraz w rejonach przy granicy z Syrią.

W odpowiedzi na potrzeby lokalnych wspólnot Pomoc Kościołowi w Potrzebie uruchomiła akcję „Słońce dla Libanu”. Zebrane środki mają zostać przeznaczone na instalację paneli fotowoltaicznych w domu prowadzonym przez siostry zakonne, które zapewniają schronienie osobom uciekającym przed wojną.

Akcja opiera się na zbiórce funduszy, które zostaną przeznaczone na działania pomocowe podejmowane przez Siostry Misjonarki Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Harissie.

Nie jest to jedyna akcja, którą organizuje PKWP. Wrocławskie biuro organizacji zaprasza na wydarzenie „Cedry Nadziei”, które odbędzie się w piątek, 12 czerwca, w Stacji Dialog na Dworcu Głównym PKP we Wrocławiu.

Pomoc dla mieszkańców Libanu można przekazywać poprzez wsparcie akcji prowadzonych przez PKWP, w tym kampanii „Cedry Nadziei” oraz „Słońce dla Libanu”, a także poprzez stronę internetową organizacji. Często przedstawicieli PKWP można spotkać w parafiach, na kiermaszach rękodzieła pochodzącego z Ziemi Świętej, na których można też znaleźć cedrowe różańce z Libanu. Dochód z kiermaszy przekazany jest w całości na rodziny chrześcijańskie mieszkające w Ziemi Świętej lub jak m.in. w przypadku różańców cedrowych, na chrześcijan w Libanie.
Mateusz Diduszko podkreśla jednak, że największą i najważniejszą pomocą, jaką można ofiarować braciom z Libanu jest modlitwa za nich i o pokój.

Posłuchaj rozmowy:

Artykuł Poznaj sytuację chrześcijan w Libanie. Pomoc Kościołowi w Potrzebie zaprasza na „Cedry Nadziei” pochodzi z serwisu Radio Rodzina.

Delegacja organizacji Pomoc Kościołowi w Potrzebie odwiedziła m.in. Odessę, Kijów, Łuck i Lwów, a także mniejsze miejscowości położone blisko linii frontu. Celem wyjazdu były rozmowy z księżmi, siostrami zakonnymi i biskupami o potrzebach pastoralnych oraz realizowanych projektach pomocowych.

Jak podkreśla Alina Chmielowska z wrocławskiego biura PKWP, dziś jednym z najważniejszych wyzwań jest wsparcie psychologiczne dla osób dotkniętych wojną.

Wśród potrzeb pastoralnych jest też wiele innych aspektów, m.in. zakup samochodów, które ułatwią docieranie, np. z wodą pitną do miejsc, w których jej brakuje czy organizacja wypoczynku dla dzieci, tak, by mogły oderwać się od trudnej rzeczywistości i lepiej poznać Boga.

W trakcie pobytu delegacja odwiedziła również Mikołajów, który położony jest ok. 60 kilometrów od Chersonia. Jak relacjonuje Alina Chmielowska, mieszkańcy są zmęczeni wojną, ale próbują funkcjonować normalnie mimo codziennych alarmów i zagrożenia atakami dronów. Podczas pobytu w Mikołajowie przedstawicielki PKWP spotkały kapelanów, którzy posługują mieszkańcom Chersonia.

Równie poruszająca była wizyta w małej Kyseliwce, która została niemalże całkowicie zniszczona. A jej mieszkańcy mogą być uznani za świadków nadziei.

Według przedstawicielki PKWP wojna sprawia również, że część mieszkańców Ukrainy szuka wsparcia we wspólnotach religijnych. W wielu miejscach powstają grupy wsparcia, kursy i przestrzenie spotkań organizowane przy parafiach.

Alina Chmielowska zwraca uwagę także na współpracę między różnymi wyznaniami chrześcijańskimi i organizacjami religijnymi na Ukrainie. Jak podkreśla, wspólne działania pomagają skuteczniej odpowiadać na potrzeby mieszkańców dotkniętych wojną.

Na rozmowę zapraszamy już dziś, o godz. 13:10 w ramach audycji Dziś w Kościele!

fot. Archiwum prywatne Aliny Chmielowskiej.

Artykuł Mimo wojny nadzieja wciąż jest żywa. Przedstawicielka Pomocy Kościołowi w Potrzebie po wizycie na Ukrainie pochodzi z serwisu Radio Rodzina.

Na wydarzenie zaprasza Alina Chmielowska z wrocławskiego biura PKWP.

Na kiermaszu będzie można znaleźć rękodzieło wykonane przez rodziny mieszkające w Betlejem. Będą to m.in. szopki, krzyże, ikony, lampiony i wiele innych rzeczy.

Kiermasz będzie miał miejsce w holu głównym na Dworcu Głównym, w godz.: 12:00 – 19:00. Wydarzenie zaplanowane jest na sobotę 13.12 oraz na 20.12.

Fot. Wrocławskie biuro PKWP.

Artykuł Przyjdź na kiermasz i wspomóż chrześcijan z Ziemi Świętej pochodzi z serwisu Radio Rodzina.

Na kiermaszach będzie można nabyć rękodzieło z drewna oliwnego, pochodzące bezpośrednio z Betlejem. Dochód z ich sprzedaży przeznaczony zostanie na wsparcie materialne tamtejszych rodzin, które w wyniku wojny i załamania turystyki znalazły się w dramatycznej sytuacji.

– Przez to, że jest wojna, sytuacja jest tragiczna, jest gorzej niż myślimy. Takie wsparcie dla nich to tak naprawdę chleb, który możemy im dać – mówi Mateusz Diduszko z biura wrocławskiego Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie.

Przedstawiciel organizacji Mateusz Diduszko opowiada jaka jest sytuacja w Ziemi Świętej.

– Ludzie przez to, że nie mogą się wydostać z miasta, mają bardzo ograniczone możliwości pracy, ale także edukacji, choćby na przykład ukończenia studiów, ale właśnie choćby dostępu do edukacji – dodaje Alina Chmielowska z wrocławskiego biura PKWP.

Poprzez zakup pamiątek nie tylko finansowo wspiera się chrześcijańskie rodziny mieszkające w Ziemi Świętej, ale też daje się im szansę na pozostanie na swojej ziemi i zachowanie obecności chrześcijan w miejscach związanych z życiem Jezusa.

Alina Chmielowska zaprasza na najbliższe kiermasze organizowane przez Papieskie Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie.

Wolontariusze przypominają, że oprócz wsparcia materialnego ogromną wartość ma modlitwa i szerzenie informacji na temat sytuacji chrześcijan w Ziemi Świętej.

Artykuł SOS dla Ziemi Świętej – jak wesprzeć chrześcijan z Betlejem? pochodzi z serwisu Radio Rodzina.

Pielgrzymka biur Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie została zaplanowana wcześniej, w ramach obchodów jubileuszu, Nikt jednak nie spodziewał się, że zbiegnie się ona z konklawe. Ze względu na możliwość ogłoszenia wyboru papieża w każdym momencie trwania pielgrzymki, jej plan był wielokrotnie modyfikowany – wszystko po to, aby uczestnicy mogli być obecni na pl. św. Piotra w tym najważniejszym momencie.

O zmianach w planie pielgrzymki mówi Alina Chmielowska z wrocławskiego biura PKWP.

Jednym z elementów pielgrzymki były świadectwa biskupów i pracowników projektowych z miejsc dotkniętych przemocą religijną. Uczestnicy pielgrzymki mogli wysłuchać świadectwa m.in. biskupa z Burkina Faso.

O tym co powiedział mówi Mateusz Diduszko z wrocławskiego biura PKWP.

Pielgrzymka miała wymiar wspólnototwórczy – spotkali się pracownicy z 23 krajów, a także darczyńcy i dyrektorzy regionalnych biur. Możliwość osobistego poznania się, wymiany doświadczeń i modlitwy we wspólnocie była dla uczestników bardzo poruszająca.

– To był niezwykły czas wspólnej modlitwy i budowania relacji. Poznawaliśmy się nawzajem, nie tylko wewnątrz polskich biur, ale też z ludźmi z całego świata – wspomina Alina Chmielowska.

Nie tylko świadectwa wypowiedziane na forum robiły wrażenie – równie mocne były postawy pracowników z różnych biur.

Alina Chmielowska i Mateusz Diduszko byli też świadkami ogłoszenia momentu nowego papieża. Dodatkowo, Alina miała też okazję widzieć biały dym, w tym celu musiała wcześniej opuścić program pielgrzymki.

Mateusz nie był na Placu Św. Piotra, gdy nad Kaplicą Sykstyńską unosił się biały dym.

– Byłem w tej grupie, która akurat była w Bazylice na programie. Tak jak zapowiadał program, kiedy pojawił się biały dym, wszyscy wyruszyli i to była pełna zgoda – wspomina Mateusz Diduszko, a także relacjonuje jak wyglądała droga z Lateranu do Watykanu.

A jak pamiętają wyjście papieża na loggię błogosławieństw?

– To była ogromna euforia jak na najlepszym koncercie, bo oczy całego świata były skierowane w to jedno miejsce. I doświadczenie bycia tam, tej euforii, mam wrażenie, że tutaj już nie chodziło w ogóle, kto będzie wybrany nowym papieżem, ale że go mamy po prostu. I też taka świadomość, że Duch Święty zrobi najlepszą decyzję. No i rzeczywiście to była najlepsza decyzja, bo zaraz chwilę potem, jak zobaczyliśmy twarz nowego papieża, Leona XIV, i zaraz potem dowiedzieliśmy się, kim on tak naprawdę jest, no to ta radość u nas, szczególnie w stowarzyszeniu, była dwa razy większa – mówi Mateusz Diduszko.

Leon XIV jeszcze jako biskup w Peru założył peruwiański oddział PKWP i również pisał projekty. Ten fakt jeszcze bardziej potęgował radość z wyboru.

Pielgrzymka do Rzymu w jubileuszowym roku, która przypadła na czas wyboru nowego papieża, okazała się głębokim duchowym doświadczeniem, pełnym wzruszeń, świadectw i żywej wspólnoty.

Posłuchaj rozmowy!

Artykuł Świadkowie nadziei i… wyboru nowego papieża pochodzi z serwisu Radio Rodzina.

O wyjątkowości tego nabożeństwa mówi Alina Chmielowska z Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie.

Postaci chrześcijan, które zostaną przedstawione podczas Drogi Krzyżowej są świadkami nadziei, wytrwałości i wiary.

Alina Chmielowska serdecznie zaprasza do udziału w tym nabożeństwie.

Nabożeństwo rozpocznie się Koronką do Miłosierdzia Bożego o godz. 15:00, następnie rozpocznie się Droga Krzyżowa.

Artykuł Droga Krzyżowa ze świadkami nadziei już dziś w Katedrze Wrrocławskiej pochodzi z serwisu Radio Rodzina.

24 lutego mija rok od zbrojnej, pełnoskalowej inwazji Rosji na suwerenną Ukrainę. Na rozmowę z o. Arkadiuszem zaprasza ks. Andrzej Paś, dyrektor Biura Regionalnego we Wrocławiu – Stacja Dialog.

POSŁUCHAJ:

Materiał papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie. Więcej informacji: https://pkwp.org/

Artykuł Felieton PKWP „Gdy wybuchła wojna…” pochodzi z serwisu Radio Rodzina.

Abdo Haddad z Fundacji ICARE, która niesie pomoc humanitarną w Syrii i Libanie, mówi PKWP, że „w Aleppo, po upływie 5-6 godzin od trzęsienia ziemi, wciąż zawalały się kolejne budynki”. Nikt nie jest w stanie oszacować liczby ofiar. Spod gruzów wydobywane są setki ciał, a mieszkańcy obawiają się kolejnych wstrząsów.

„W Hama, w centralnej Syrii, w jednym budynku przebywało około 125 ludzi. Jedynie 45 przeżyło. To zapowiada olbrzymią katastrofę humanitarną” – wyjaśnia Abdo Haddad. Podkreśla, że już teraz „potrzeba ubrań i żywności dla co najmniej 100 tys. osób”. „Lista potrzeb jest długa. W kraju brakuje leków, a ludzie zostali dosłownie z niczym” – dodaje.Informacje, jakie docierają z Syrii wskazują, że mieszkańcy – w reakcji na trzęsienie ziemi – w panice boso wybiegali na ulice w poszukiwaniu schronienia. Swoje pomieszczenia
udostępniają im parafie, ale nie są w stanie odpowiedzieć na wszystkie potrzeby. Fundacja ICARE jest gotowa zorganizować transporty i wysłać ciężarówki z Libanu do Damaszku. Potrzebuje jednak wsparcia.

W odpowiedzi na dramatyczną sytuację Pomoc Kościołowi w Potrzebie uruchomiła specjalną zbiórkę pieniędzy. Ks. prof. Waldemar Cisło mówi, że środki można przekazać przez stronę internetową pkwp.org. „Zostaną one przeznaczone na zakup żywności, ubrań i potrzebnych leków” – dodaje. Tłumaczy, że „po 11 latach wojny ludzie nie wierzyli, że może spotkać ich coś jeszcze gorszego”. Trzęsienie ziemi i rosnąca liczba ofiar to kolejny cios. Wykładowca UKSW podnosi, że „ludzie są wystraszeni, a wielu z nich próbowało już odbudowywać swoje domy, gdy zderzyli się z nowym cierpieniem”.

Pomoc humanitarną utrudniają sankcje, jakie zostały nałożone na Syrię. „Dotyczą np. części zamiennych do urządzeń medycznych. Gdy byliśmy w Damaszku w szpitalach, wiele z tych urządzeń stało, bo nie było ich jak naprawić. Mamy też embargo na niektóre leki” – mówi ks. prof. Cisło. Uznaje sankcje za „nierozsądną politykę, która uderza w najbiedniejszych, bo to oni głównie zostali w kraju i ponoszą wszystkie konsekwencje przedłużającej się wojny”.

Dyrektor sekcji polskiej PKWP przypomina, że Polacy zapisali w Syrii piękną kartę pomocową. „Siostra Annie Demerjian z Aleppo dziękowała naszym rodakom, bo bez ich wsparcia setki albo tysiące osób umarłoby z głodu” – podkreśla. Wykładowca UKSW wylicza kampanie Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie realizowane na rzecz potrzebujących. Wskazuje na projekt, który pozwolił wyleczyć 50 tys. Syryjczyków, głównie dzieci, oraz akcję „Mleko dla Aleppo”, gdzie tysiące matek otrzymywało w specjalnych punktach mleko w proszku dla swoich płaczących z głodu niemowląt. „Ze wszystkich biur krajowych PKWP z całego świata przekazujemy około 8 mln euro rocznie na pomoc humanitarną w Syrii” – podsumowuje ks. prof. Cisło. Zauważa, że „dziś ludzie, którzy nie mają schronienia, są narażeni na wyziębienie, a już wcześniej docierały do nas informacje o dzieciach zamarzających w obozach dla potrzebujących”.

Wpłaty na rzecz Syrii ułatwia specjalny formularz: https://pkwp.org/wspomoz-
nas?campaign=60.

Źródło: Biuro Prasowe PKWP Polska

Artykuł Solidarni z Syrią. PKWP uruchamia specjalną zbiórkę pochodzi z serwisu Radio Rodzina.

Jest bardzo głośno. Trwa praca. Wszędzie leży mnóstwo drewna. Jedne kawałki dopiero co zostały przyniesione. Inne już czekają, by wyciąć z nich krzyż, figurkę czy koraliki różańca. W warsztacie jest kilku mężczyzn. Każdy mocno skupiony. Pracują przecież na maszynach, a przy tak małych produktach wytwarzanych z drewna oliwnego margines błędu jest niewielki.

Kolejne fragmenty drewna krążą z rąk do rąk. Od jednego pracownika do następnego. Wreszcie widać efekt. Produkt gotowy. Teraz pojedzie do sklepu albo zostanie wysłany do Polski. Tam nie trudno, by znalazł właściciela. Polacy chętnie kupują to, co przyszło z Betlejem. Nie tylko po to, by postawić na stole, gdy jest kolęda, a księża odwiedzają domy. Kupują, bo wiedzą, że w Ziemi Świętej chrześcijan jest coraz mniej; kupują, bo chcą wesprzeć swoje Siostry i swoich Braci przez ręce Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie.

Kampania S.O.S. dla Ziemi Świętej jest realizowana konsekwentnie od 2006 roku. Rozpoczęła się od rozmowy ks. prof. Waldemara Cisło z jednym z chrześcijan, właścicielem sklepu. Zachariasz Tabash pytany, dlaczego nie wyjedzie, odpowiedział: „Kto wtedy zostanie z Jezusem?”.

Chrześcijanie z Betlejem mówią, że „Ziemia Święta bez nich to tylko mury”. Postrzegają siebie jako „żywe kamienie”. Chcą zostać, by dalej nieść tej ziemi Jezusa. Pracownicy PKWP pojechali, by się z nimi spotkać. Na co dzień docierają do parafii, mówią o trudnej sytuacji naszych Sióstr i Braci. Tym razem mieli okazję na własne oczy zobaczyć ich codzienność.

Pada pytanie, dlaczego zostali, skoro wielu wyemigrowało. „To nasza ojczyzna” – odpowiada
Johny. I kontynuuje: „Tu urodził się Jezus. To najważniejszy powód. Dlatego nie chcemy wyjeżdżać, choć bardzo ciężko pracujemy”.

Johny oprowadza pracowników PKWP po warsztacie. Tłumaczy, jak powstają figurki i różańce. Wyjaśnia, że każda rodzina zajmuje się czymś innym, a potrzeba ich co najmniej kilku, by ostateczny produkt dotarł do jednego z biur Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie. „Jedna rodzina zajmuje się zakupem drewna, inna wykonuje dany przedmiot w warsztacie i wysyła kolejnej. Ta z kolei pakuje go w worki lub kartony” – podkreśla. Już tutaj potrzeba nawet sześciu rodzin. Łącznie przy każdym sklepie gromadzi się ich co najmniej kilkadziesiąt. To ich jedyny sposób utrzymania.

PKWP wielokrotnie alarmowała o trudnej sytuacji chrześcijan w Betlejem. Szansę, by poznać ich historie miały też dzieci z Wrocławia oraz młodzi z Bagna. Tak pojawił się pomysł, by napisać listy i pocieszyć ojców rodzin. Za sprawą s. Krzysztofy Kujawskiej to, co napisali najmłodsi, dotarło do odbiorców.
„Naprawdę wiem, że bardzo się starasz i kochasz swoje dzieci. I prawdopodobnie oddałbyś im cały świat. Jest mi przykro, że jest Wam tak trudno i cierpicie. Modlimy się za Was” – napisała Nela. List został odczytany w Betlejem i przetłumaczony. Tak, by chrześcijanie mogli poznać jego treść.

W słowach mieszkańców Ziemi Świętej słychać, jak ważne są dla nich więzy rodzinne. Ich przodkowie wykonywali przed laty taką samą pracę. Warsztaty przechodzą z ojców na synów. Przyjaźń poszczególnych rodzin ciągnie się tutaj od bardzo dawna. Roni Tabash, który przejął sklep od najbliższych, doskonale zdaje sobie sprawę, że w najtrudniejszych momentach mógł liczyć na Polskę. Gdy w Betlejem nie było turystów, zamówienia od PKWP pozwalały przetrwać. To nie zasługa Papieskiego Stowarzyszenia, ale jego Darczyńców.

„Bardzo dziękuję w imieniu wszystkich, którzy robią różańce i figurki z drewna oliwnego. Pomodlę się za Was wszystkich. A Wy pomódlcie się za mnie. Pamiętajcie, że Ziemia Święta jest nie tylko dla nas, ale też dla Was” – mówi Roni. Kampania S.O.S. dla Ziemi Świętej trwa cały rok. Pracownicy i wolontariusze PKWP
docierają z nią do kolejnych parafii. Produkty z drewna oliwnego można kupić też w biurach
Papieskiego Stowarzyszenia w całym kraju oraz na stronie pkwp.org.

Źródło: Biuro Prasowe PKWP Polska

Artykuł Chrześcijanie z Betlejem dziękują Polakom pochodzi z serwisu Radio Rodzina.

Powoli, budynek po budynku, zniszczenie, które ISIS pozostawiło po sobie po zdobyciu chrześcijańskich miast i wiosek w sierpniu 2014 staje się tylko wspomnieniem. W samym sercu znajduje się Niniwskie Centrum Odbudowy (Nineveh Reconstruction Center).

Każdego dnia ci zaangażowani używają gipsu i cegieł, aby uczcić małe zwycięstwa nad terrorem rozsianym przez ISIS. „Gdy po raz pierwszy przybyłem w marcu 2017 roku po tym, jak Kara Kusz (Qaraqush) zostało wyzwolone, wszystko było albo zniszczone albo mocno uszkodzone. To było naprawdę bardzo przygnębiające, ale nawet wtedy było jasne dla mnie, że każde zniszczenie można naprawić” – mówi Sabah Zakaria.

Ten 60-letni inżynier nadzoruje techniczną stronę odbudowy. Mierzy się on z tym oszałamiającym zadaniem wraz z zespołem 70 inżynierów. Ich zadaniem jest nic innego jak przywrócić podstawowe potrzeby do życia dla chrześcijan w Iraku. „Domy to nie wszystko, ale bez domów, w których można mieszkać wszystko staje się niczym”- wskazuje Zakaria, nie umniejszając jednak wagi takim problemom, jak brak bezpieczeństwa lub pracy.

Pomoc Kościołowi w Potrzebie (PKWP) robi bardzo wiele, aby wspierać prace rekonstrukcyjne inżynierów. Dom Zakarii został odbudowany przy pomocy PKWP. Inżynier jest pewien, że wszystkie starania włożone w odbudowę nie poszły na marne. „To wielka radość widzieć nasze piękne miasto powracające
do życia” – mówi Zakaria. I jest to faktycznie prawda.

Kara Kusz, miasto, które jeszcze przed 2014 było największym miastem chrześcijańskim mającym ponad 50 000 mieszkańców, wygląda teraz jak typowe miasto arabskie. Ulice są oczywiście pełne dziur. Rząd nie posiada pieniędzy, aby je naprawiać lub ma inne priorytety w tym momencie. Lecz główna ulica jest
pełna życia.

Handlarze sprzedają w swoich sklepach mięso, warzywa oraz sprzęty domowe. Samochody i piesi walczą o swoje prawo na ulicy. Kawiarnie są pełne ludzi. Mężczyźni grają w karty lub spędzają czas przy wschodnich grach planszowych. Otwarta została nawet pierwsza restauracja (Pasta Restaurant). „Około 80% życia powróciło do normy” – podsumowuje optymistycznie Zakaria. W rzeczywistości prawie połowa ludzi powróciła do miasta.

Inżynierowie są wspierani przez zespół młodych ludzi. Amjeed Tareq Hano jest jednym z nich. 28-latek uśmiecha się, siedząc w swoim biurze przed leżącą stertą dokumentów. „To są wnioski o dofinansowanie” – wyjaśnia pomocnik. „Różne poziomy dofinansowania są zatwierdzane w zależności od poziomu zniszczenia. Aby kwalifikować się, właściciele muszą mieszkać w swoim domu i pomagać w jego renowacji. To obniża koszty, co pozwala pomóc większej ilości osób.”

Amjeed rozpoczął swoją pomoc, gdy sam był uchodźcą w Kurdyjskiej stolicy Erbil. Jako wyszkolony pielęgniarz pracował w klinikach medycznych utworzonych tam dla chrześcijan. „Nie bylibyśmy w stanie przetrwać jako uchodźcy bez wsparcia Kościoła. To nadal jest aktualne: bez pomocy ze strony Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie nic nie posuwałoby się do przodu”. Nie było ani jednej chwili, żeby żałował swojej decyzji o powrocie z rodzicami, dwoma siostrami i trzema braćmi w sierpniu 2017. Życie z dnia na dzień to nie jest rzecz prosta. Na przykład wodę, bardzo zresztą chlorowaną, dostarczają cysterny.

„Musimy wszystko zagotowywać zanim będziemy mogli się napić”. Elektryczność jest wytwarzana przez generatory; ulice są w tragicznym stanie. Rząd nie przeznaczył nawet jednego dolara na wsparcie. Mimo wszystko, żadna z tych rzeczy nie zniechęca Amjeeda. „Oczywiście życie w Iraku jest dalekie od ideału,
ale dom to dom.” Wielu przyjaciół i krewnych tego młodego człowieka mieszka w innych krajach, głównie w Australii. „Tęsknię za nimi. Ich nieobecność jest boleśnie odczuwalna przeze mnie.” Lecz choć zachęcali go, aby podążył za nimi opuszczając Irak, to jednak emigracja nie wchodzi w ogóle w grę dla Amjeeda. „Jestem młody i mam całe życie przed sobą. Z Bożą pomocą chcę je spędzić w moim kraju, w Iraku. Dziękuję wszystkim, dzięki którym jest to możliwe”- dodaje z uczuciem ulgi.

POSŁUCHAJ:

Autorem felietonu był ks. dr Andrzej Paś, dyrektor Biura Regionalnego we Wrocławiu – Stacja Dialog.

Artykuł Felieton o chrześcijanach w Iraku. ” Zwyciężamy zło, budując dobro!” pochodzi z serwisu Radio Rodzina.