– To opowieść o granicach wytrzymałości, ambicji i desperacji – zarówno fizycznej, jak i psychicznej – mówi Piotr Soroka, specjalista ds. programowych Wrocławskiego Teatru Pantomimy.

„Ludzie, którzy biorą udział w maratonie tanecznym to ludzie zdeterminowani, którzy nie mają nic do stracenia, to ludzie, którzy gotowi są na bardzo wiele, by przetrwać, by ścigać własne marzenia. Los ludzi, których dotknęły skutki Wielkiego Kryzysu, a to przecież punkt wyjścia powieści Horace’a McCoya, wydał mi się podobny do losu ludzi z reportażu „Nomadland” Jessicy Bruder, którzy po recesji w 2007-2009 przyjęli przejściowy tryb życia, podróżując po Stanach Zjednoczonych w poszukiwaniu pracy sezonowej. Motywacje ludzi w momentach kryzysów są podobne.” – Radosław Rychcik – reżyser spektaklu.

Rzecz dzieje się w latach 30-tych w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Ofiary kryzysu finansowego tańczą w konkursie tanecznym, w którym główną nagrodą jest duża suma pieniędzy. To opowieść o biedzie, głodzie, pieniądzu i walce o przetrwanie.

To również opowieść o determinacji, marzeniach, nadziejach i wytrwałości. To historia o złudzeniach i ich utracie, to historia o tym, że w człowieku coś pęka, coś się łamie i nie można tego poskładać.

Bohaterowie tej opowieści są pierwowzorami bohaterów głośnego reportażu Jessicy Bruder „Nomadland”, którzy po recesji w 2007-2009 roku przyjęli przejściowy tryb życia, podróżując po Stanach Zjednoczonych w poszukiwaniu pracy sezonowej. Sprzedają domy, bo nie mogą ich już utrzymać, przesiadają się do kamperów, przyczep, vanów i ruszają w drogę. Wielki Kryzys lat 1929-39 i kryzys finansowy lat 2007-2009 wymuszają na ludziach podobne zachowania. Są gotowi na wszystko, by walczyć o swoje marzenia. Są gotowi na wszystko, bo walczą o przetrwanie.

Mat. Pras. /Inf. Wł.

Artykuł „Czyż nie dobija się koni?” na zakończenie sezonu we Wrocławskim Teatrze Pantomimy pochodzi z serwisu Radio Rodzina.