90 lat od pierwszego objawienia siostry Faustyny Kowalskiej

Fot. faustyna.pl

Mija 90 lat od pierwszego objawienia Jezusa Miłosiernego świętej Faustynie Kowalskiej w celi płockiego klasztoru Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Stało się ono początkiem misji zakonnicy, która znana jest dziś na całym świecie, i którą papież Jan Paweł II kanonizował w 2000 roku.

90 lat temu, 22 lutego 1931 roku, w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu, siostra Faustyna Kowalska, zakonnica drugiego chóru o sześcioletnim stażu, wypiekająca chleb w płockim klasztorze, ujrzała postać Jezusa. Nie była to jej pierwsza wizja, ale właśnie w tym dniu zaczęła odkrywać misję, jaką powierzył jej Chrystus. Z mistycznych doświadczeń św. Faustyny zrodziły się: kult obrazu Jezusa Miłosiernego, modlitwa zwana Koronką do Miłosierdzia Bożego, Godzina Miłosierdzia – godzina 15-ta, w której Chrystus skonał na krzyżu, a także nabożeństwo oraz Święto Miłosierdzia Bożego.

W sumie podczas pobytu w zakonie Faustyna wielokrotnie doznawała objawień Chrystusa.

W pierwszym z nich, opisanym przez nią w „Dzienniczku”, Jezus polecił namalować swój obraz według wzoru, który siostra Faustyna ujrzała. Wizerunek ten, nazywany „obrazem Jezusa Miłosiernego”, został według wskazań siostry namalowany po raz pierwszy przez wileńskiego malarza Eugeniusza Kazimirowskiego w 1934 roku. Pośredniczył przy tym spowiednik siostry Faustyny ksiądz Michał Sopoćko. Obraz został wystawiony w Ostrej Bramie, w kwietniu 1935 roku. Ukazuje Chrystusa ubranego w białą szatę, z której na wysokości serca wychodzą dwa promienie – jasny i czerwony. Na dole jest umieszczony podpis „Jezu, ufam Tobie”.

Drugi wizerunek Chrystusa, który powstał według wizji świętej Faustyny, został namalowany w 1944 roku przez Adolfa Hyłę i to ten właśnie jest dziś najbardziej znany na świecie. Znajduje się w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach.

Swoje duchowe przeżycia i wizje Faustyna zawarła w „Dzienniczku”, prowadzonym w latach 1934-1938, na polecenie spowiednika księdza Michała Sopoćki, beatyfikowanego w 2008 roku.

Siostra Faustyna została beatyfikowana i kanonizowana przez Jana Pawła II. Uroczystość kanonizacji – 30 kwietnia 2000 roku – odbyła się w pierwszą niedzielę po Wielkanocy (czyli II Niedzielę Wielkanocną). Tego dnia papież Polak ustanowił święto Miłosierdzia Bożego, obchodzone właśnie w II Niedzielę Wielkanocną. W 2002 roku, podczas pielgrzymki do Polski, Jan Paweł II zawierzył świat Bożemu Miłosierdziu. Podkreślił, że czyni to z gorącym pragnieniem, by orędzie ogłoszone za pośrednictwem Świętej Faustyny dotarło do wszystkich ludzi.

Święta Faustyna, czyli Helena Kowalska, bo tak się nazywała, urodziła się 25 sierpnia 1905 roku w Głogowcu koło Kutna, jako trzecie z dziewięciorga dzieci w ubogiej chłopskiej rodzinie. Jej ojciec był cieślą, matka zajmowała się prowadzeniem domu. Helena opuściła dom rodzinny w wieku 15 lat, by pracować na utrzymanie i też pomagać rodzinie.

Pięć lat później wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, przyjmując imię Faustyna Maria. Należała do grupy sióstr, które nie miały wykształcenia – skończyła tylko trzy klasy szkoły podstawowej – i zostały przyjęte bez wiana. Wykonywała ciężkie prace w kuchni i piekarni, ogrodzie i magazynie odzieżowym. Postępująca gruźlica płuc, na którą chorowała, przysparzała jej cierpień fizycznych.

Faustyna spędziła 13 lat w zgromadzeniach w Warszawie, Płocku, Wilnie i Krakowie. W tym ostatnim przebywała ponad 5 lat, między innymi odbyła nowicjat. W krakowskim klasztorze miała ponad 200 mistycznych doświadczeń, i tam powstała większa część jej „Dzienniczka”. Zmarła w opinii świętości, 5 października 1938 roku.

Już podczas II wojny światowej wierni spontanicznie oddawali cześć Miłosierdziu Bożemu, a jego kult rozprzestrzeniał się w wielu krajach. W 1945 roku biskupi polscy wystosowali do Watykanu petycję o wprowadzenie Święta Miłosierdzia Bożego, a trzy lata później stanowisko to poparli teolodzy. Jednak w 1958 roku Święte Oficjum wykluczyło taką możliwość. Kolejny dekret z 1959 zakazał propagowania kultu, ze względu na nieprawidłowości w jego formach, pozostawił jednak „roztropności” biskupów niektóre decyzje.

Wielką rolę w rozwoju kultu odegrał ksiądz Karol Wojtyła, od 1964 roku – arcybiskup krakowski. Po 27 latach od śmierci siostry Faustyny, w 1965 roku rozpoczął proces informacyjny w sprawie heroiczności jej życia, którego etap diecezjalny zakończył już jako kardynał w 1967 roku. Doprowadził do wydania jej „Dzienniczka”, na podstawie oryginalnego tekstu, a także zlecił nową ekspertyzę teologiczną. Wskutek tego, w 1978 roku papież Paweł VI odwołał ograniczenia dotyczące kultu Bożego Miłosierdzia.

W tym samym roku kardynał Wojtyła został papieżem. Dwa lata później Jan Paweł II opublikował encyklikę „Dives in misericordia” – „Bogaty w miłosierdzie”. Papież przedstawił w nim teologiczne pogłębienie dla kultu Bożego Miłosierdzia, głoszonego przez Faustynę.

18 kwietnia 1993 roku Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną, a 30 kwietnia 2000 roku kanonizował. Wedy też ustanowił święto Miłosierdzia Bożego, obchodzone przez Kościół katolicki w II Niedzielę Wielkanocną. Podczas ostatniej pielgrzymki do ojczyzny, 17 sierpnia 2002, w bazylice Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach, papież dokonał aktu zawierzenia świata Bożemu Miłosierdziu.

iar/gk

Skontaktuj się z redakcją Radia Rodzina!

Skontaktuj się z redakcją Radia Rodzina!

71 322 20 22 studio@radiorodzina.pl
Skip to content