Grupa Johanneum

„L’Osservatore Romano” wyjaśnia, co oznacza kanonizacja równoważna

15.05.2012 12:21 Adam Kiwała

 

„L’Osservatore Romano” wyjaśnia, co oznacza kanonizacja równoważnafot. Alberto Luccaroni (wikimedia)

 

W czwartek 10 maja Papież Benedykt XVI rozszerzył na cały Kościół kult liturgiczny św. Hildegardy z Bingen. Jest to typowy przykład «kanonizacji równoważnej», a znaczenie tego terminu wyjaśnia 12 maja „L’Osservatore Romano”.

Redakcja edycji polskiej watykańskiego dziennika omówiła go na swym portalu www.osservatoreromano.va.

W swoim dziele "De Servorum Dei Beatificatione et de Beatorum Canonizatione" kard. Prospero Lambertini, późniejszy papież Benedykt XIV (1740-58) sformułował nauczanie o kanonizacji równoważnej; dzieje się to wtedy, gdy papież ogłasza, że w całym Kościele obowiązuje kult sługi Bożego jeszcze nie kanonizowanego, włączając jego święto, z Mszą i oficjum, do Kalendarza Kościoła powszechnego.

Ten akt papieski – pisze Fabian Veraja w swojej książce "Le cause di canonizzazione dei santi" [Sprawy kanonizacyjne świętych] (Libreria Editrice Vaticana, 1992) – Benedykt XIV uznaje za równoznaczny z prawdziwą kanonizacją, a więc z ostatecznym orzeczeniem przez papieża świętości sługi Bożego.

Wyrok ten nie jest jednak wyrażony w zwykłej formule kanonizacji, lecz w dekrecie zobowiązującym cały Kościół do oddawania czci danemu słudze Bożemu i otaczania go takim samym kultem, jaki należy się świętym kanonizowanym. Wiele przykładów tej formy kanonizacji sięga pontyfikatu Benedykta XIV; w ten sposób zostali ogłoszeni świętymi m.in.: Romuald (kanonizowany 439 lat po śmierci), Norbert, Bruno, Piotr Nolasco, Rajmund Nonnatus, Jan de Matha i Feliks Walezy (razem), królowa Małgorzata Szkocka, król Stefan Węgierski, książę Czech Wacław I i papież Grzegorz VII.


OR / Watykan
KAI